The Weekend Magazine

by Tomeci Press Publications

Alege limba ta
Drie mensen glimlachen in een kerk die met planten en kroonluchters is versierd.

Het verhaal van een man uit Syrië, zijn vrouw en hun zoon toont aan dat een medische diagnose op zichzelf niet bepaalt in welke mate iemand kan liefhebben, werken en een gezin opbouwen.

(Redactie: The Weekend Magazine)


Kan een vader met het syndroom van Down een steun zijn voor zijn kind? Kan hij trouwen, werken en een gezinsleven uitbouwen? Het verhaal van Jad Issa, een man uit Syrië, gaf de wereld een concreet antwoord op die vragen.

In 2019 kreeg het verhaal van zijn gezin internationale bekendheid, nadat zijn zoon Sader Issa in het openbaar vertelde over zijn jeugd met een vader die hem liefde, stabiliteit en steun had gegeven.

Jad werd niet bekend door sportieve prestaties of een indrukwekkende carrière. Hij trok de aandacht met iets wat eenvoudig lijkt, maar ingaat tegen maatschappelijke vooroordelen: hij was echtgenoot, vader en een steunpilaar voor zijn gezin.

Een vader die ongeveer 25 jaar heeft gewerkt

Jad Issa woonde met zijn gezin in het noordwesten van Syrië. Hij werkte ongeveer 25 jaar in een tarweverwerkingsbedrijf en droeg zo bij aan het levensonderhoud van zijn gezin.

Zijn vrouw Samira heeft geen syndroom van Down. Samen kregen ze een zoon, Sader.

In de verslagen die in 2019 verschenen, vertelde Sader dat zijn vader alles had gedaan om hem een jeugd te bezorgen die zo dicht mogelijk aansloot bij die van andere kinderen.

Jad beperkte zich niet tot de rol van vader die op familiefoto’s te zien is. Hij werkte, droeg financieel bij aan de opvoeding van zijn kind en bood hem emotionele steun tijdens zijn school- en opleidingsjaren.

Sader sprak met trots over zijn vader en over de manier waarop die hem had aangemoedigd om te studeren en zijn eigen weg uit te bouwen.

Een zoon die zijn trots nooit verborgen hield

Het verhaal ging vooral viraal dankzij de getuigenis van Sader.

Toen hij in het openbaar over zijn gezin sprak, studeerde Sader tandheelkunde. Hij vertelde dat zijn vader zowel materieel als emotioneel een belangrijke steun voor hem was geweest.

Sader vertelde dat een van de momenten die hem het meest ontroerden, was wanneer Jad hem trots aan anderen voorstelde en zei dat zijn zoon dokter zou worden.

Voor Sader werd zijn vader niet bepaald door zijn medische diagnose, maar door alles wat hij voor zijn gezin had gedaan.

In zijn getuigenissen beschreef hij een jeugd waarin hij nooit liefde of steun tekortkwam. Integendeel, hij vond dat de genegenheid en het doorzettingsvermogen van zijn vader hadden bijgedragen aan de vorming van zijn karakter.

Die kijk op de zaak maakte indruk op mensen in veel landen, omdat ze een concreet beeld gaf van een gezinsrelatie, voorbij de stereotypen over een handicap.

Kunnen mannen met het syndroom van Down vader worden?

Het verhaal van Jad Issa heeft ook een bijzondere medische dimensie.

Het syndroom van Down is een genetische aandoening die in de meeste gevallen verband houdt met een extra kopie van chromosoom 21. Deze chromosomale afwijking kan de lichamelijke, cognitieve en reproductieve ontwikkeling beïnvloeden, maar de gevolgen verschillen van persoon tot persoon.

Op het vlak van vruchtbaarheid is er een belangrijk verschil tussen vrouwen en mannen.

Vrouwen met het syndroom van Down kunnen zwanger worden en moeder worden, hoewel hun vruchtbaarheid doorgaans verminderd is. Een zwangerschap vraagt om medische beoordeling en opvolging, met inbegrip van genetische counseling.

Bij mannen komt vruchtbaarheid veel minder vaak voor. In de medische literatuur wordt melding gemaakt van een verminderde zaadcelproductie en andere voortplantingsproblemen.

Onvruchtbaarheid is echter geen absolute regel.

Een medische publicatie uit 2006 beschrijft het geval van een 26-jarige man bij wie trisomie 21 was bevestigd en van wie het biologische vaderschap met een DNA-analyse werd aangetoond. Zijn kind had geen syndroom van Down.

Een andere studie, gepubliceerd in 2020 in het wetenschappelijke tijdschrift Andrologia, beschreef een man met het syndroom van Down die vader werd van twee jongens zonder deze genetische aandoening. Genetische tests bevestigden het vaderschap.

Deze gevallen zijn zeldzaam en mogen niet worden beschouwd als een weerspiegeling van de gebruikelijke medische situatie. Ze tonen wel aan dat vader worden niet in alle gevallen uitgesloten is.

Wat weten we over de overdracht van het syndroom van Down op kinderen?

Ook het genetische risico verdient aandacht.

Iemand met het syndroom van Down kan een extra kopie van chromosoom 21 aan een kind doorgeven. De uitkomst van een zwangerschap kan echter niet uitsluitend op basis van de diagnose van de ouder worden bepaald.

In de medische literatuur zijn zwangerschappen beschreven bij vrouwen met het syndroom van Down waarbij kinderen werden geboren, zowel met als zonder deze aandoening.

Voor vrouwen met trisomie 21 wijzen sommige medische richtlijnen op een aanzienlijk risico op overdracht, dat in bepaalde bronnen op ongeveer 50 % per zwangerschap wordt geschat. Het individuele risico moet evenwel worden beoordeeld op basis van de concrete genetische situatie.

Daarom zijn genetische counseling en medische evaluatie belangrijk voor elk koppel waarbij een van de partners een chromosomale afwijking heeft.

Voorbij de medische diagnose: het recht op liefde en een gezinsleven

Misschien gaat de belangrijkste les uit het verhaal van de familie Issa niet over genetica, maar over de manier waarop de samenleving naar mensen met een handicap kijkt.

Mensen worden nog te vaak uitsluitend op basis van hun diagnose beoordeeld. Het syndroom van Down kan gepaard gaan met leerproblemen, gezondheidsproblemen en uiteenlopende ondersteuningsbehoeften, maar doet niets af aan iemands persoonlijkheid, gevoelens, behoefte aan nabijheid of vermogen om relaties op te bouwen.

Mensen met het syndroom van Down kunnen vrienden hebben, affectieve relaties aangaan, beroepsactiviteiten uitoefenen en een actief sociaal leven leiden. Sommigen kunnen zelfstandig wonen, terwijl anderen permanent of tijdelijk ondersteuning nodig hebben.

Iedereen heeft eigen mogelijkheden en behoeften. Er bestaat geen levensmodel dat op iedereen van toepassing is.

Tegelijk moet het recht op relaties en privacy samengaan met aangepaste seksuele voorlichting, bescherming tegen misbruik en toegang tot medische zorg.

Echt respect betekent niet dat we mensen met een handicap idealiseren of hen herleiden tot de beperkingen die met een diagnose worden geassocieerd. Het betekent dat we hun waardigheid, eigenheid en recht op deelname aan het gemeenschapsleven erkennen.

Een verhaal dat het verdient om gekend te zijn

Jad Issa en zijn zoon Sader werden bekend doordat ze het publiek een gezinsrelatie lieten zien die tal van vooroordelen tegensprak.

Een man met het syndroom van Down werkte, trouwde en voedde zijn kind op. Zijn zoon sprak met respect en dankbaarheid over hem en toonde zo dat de rol van een ouder niet aan de hand van één diagnose kan worden beoordeeld.

Hun verhaal bewijst niet dat alle mensen met het syndroom van Down dezelfde ervaring kunnen hebben. Het toont wel aan dat we niet vooraf mogen bepalen wat iemand wel of niet kan bereiken.

Soms komen de krachtigste lessen over het gezin niet uit theorieën of statistieken, maar uit het leven van mensen die de moed hadden hun verhaal te beleven ondanks de vooroordelen waarmee ze werden geconfronteerd.


The Weekend Magazine – een uitgave van Tomeci Press

Twee mannen glimlachen en omhelzen elkaar in een mediterraan landschap.

Leave a Reply

Trending