Een Europees stel maakt een willekeurige stop voor een hamburger in een klein stadje in Illinois. In minder dan vijf minuten eist een sheriff met zijn hand op het pistool een account van hen. Een verhaal over onzichtbare grenzen, absurde bureaucratie en humor die elke reis kan redden.

(Personeel: USA & Benelux / Reizen & Cultuur)

Het paar ging een restaurant binnen, geleid door het principe „Laten we ergens willekeurig eten”. Ze hadden geen tijd gehad om goed te zitten, omdat de deur openging en een lokale sheriff resoluut binnenkwam. Hij liep recht naar hen toe, zijn hand op het wapen rustend, en vroeg hen, in een stijl die deed denken aan de klassieke westerns, wat ze in zijn stad deden. De twee legden kalm uit dat ze eenvoudige toeristen waren en dat ze gewoon iets wilden eten.

De sheriff, die de verhalenverteller vergelijkt met John Wayne, was daar niet tevreden mee. Hij begon een grondige ondervraging, wilde precies weten wat hun volgende bestemming was en bracht, op een botte toon, over dat hij geen „problemen” wilde (met een minder elegante term). Hoewel de twee in de veertig waren en eruitzagen als gewone toeristen, was de houding van de lokale overheid zo serieus mogelijk.

Daarmee was het incident in het restaurant nog niet voorbij. Toen het paar naar Madison vertrok, merkte hij verrast dat de sheriff strategisch verborgen had gehouden tussen de bomen aan de kant van de weg. Toen hun auto eenmaal voorbij was, ging hij in de tegenovergestelde richting, alsof hij in een echte achtervolging was. „Ik had het gevoel dat ik in een film uit de B-serie zat”, bekende de Belg en gaf toe dat hoewel hij naar veel plaatsen reisde, dit een absolute primeur was.

Het bureaucratische labyrint aan de grens

Als in het land de dingen een filmische wending kunnen nemen, bij binnenkomst in de VS, bereikt het absurde maximale hoogte. Dezelfde persoon vertelt over de ervaring op Chicago O’Hare International Airport. Daar hebben hij en zijn vrouw een half uur geprobeerd uit te leggen aan een douanebeambte waarom een getrouwd Belgisch-Nederlands koppel niet in hetzelfde land wonen.

De officier leek volledig overweldigd door het concept van open grenzen in Europa, niet in staat om te begrijpen hoe een stel tussen twee verschillende staten kan pendelen. De situatie werd opgelost toen de Belg zei dat hij voor de overheid werkte. Pas toen veranderde de houding van de officier als door een wonder, en de toon werd plotseling een vriendelijkere.

Maar niet iedereen had hetzelfde geluk. De vrienden van zijn vrouw, die geen Engels spraken op een zeer geavanceerd niveau, werden onderworpen aan een ingrijpende fouillering (in de informele termen bekend als „Full Cavity Search”), een traumatische ervaring die hen sprakeloos achterliet.

Amerikaanse logica op de proef gesteld door Europeanen

Deze verwarring met betrekking tot de Europese geografie is niet enkelvoud. Een andere gebruiker vertelde hoe hij tijdens een cruise die een tussenstop in de VS maakte, soortgelijke verklaringen moest geven: hij was Nederlander en zijn partner Duits, de kinderen tussen twee culturen. De Amerikaanse douanebeambte, zichtbaar verward, vroeg: „Dus Holland is een deel van Duitsland?”. Na een negatieve reactie en het begrip dat het gezin over de grens pendelde, realiseerde de officier zich plotseling hoe bizar de situatie klonk en verwelkomde hem met een glimlach.

Een waarschuwing over de moedertaal

Naast de douane is er ook de ultieme les van taal. Een andere commentator vertelde over zijn oom, die zich, toen hij werd aangehouden voor een kleine overtreding, gefrustreerd genoeg voelde om „eikel” (een niet bepaald beleefde Nederlandse term) te mopperen nadat hij op de politieman had geantwoord. Hij geloofde dat hij, in een vreemde taal, zijn woede veilig kon uiten.

De verrassing kwam op het einde. De politieagent overhandigde hem de boete voor de verkeersovertreding en bood hem onmiddellijk een tweede aan en vertelde hem in onberispelijk Nederlands: „En dit is voor belediging.” Een prikkelende les over hoe geglobaliseerd de wereld waarin we leven is, maar ook over het feit dat respect voor de autoriteiten in elke taal vereist is.

Conclusie

De Verenigde Staten blijven een land van contrasten. Aan de ene kant heb je gastvrijheid en mensen die, net als de politie van Jackson Hole, je willen helpen als je verdwaald bent. Aan de andere kant kun je een bekrompen mentaliteit tegen het lijf lopen, een rigide bureaucratie en lokale regels die uit andere eeuwen lijken te zijn weggenomen.

Deze verhalen gaan niet over een vijandig Amerika, maar over een Amerika dat Europa niet altijd begrijpt, en vice versa. En voor een reiziger zijn deze kleine incidenten, van de sheriff die tussen de bomen op de loer liggen tot de polyglot-politieagent, precies het kruid dat een eenvoudige vakantie verandert in een verhaal dat je nog vaak zult vertellen.